วัยเด็กที่เต็มไปด้วยการเต้นรำ

ฉันเกิดที่เมืองคิตามิ และอาศัยอยู่ที่นั่นจนถึงอายุ 18 ปี ตั้งแต่เด็กฉันเริ่มเต้นตั้งแต่อายุ 3 ขวบ โดยเรียนบัลเล่ต์คลาสสิกที่ชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้าหนึ่งในไม่กี่แห่งที่มีในเมือง แม้ว่าฉันจะจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยพูดอยากเรียนเต้น แต่คุณแม่บอกว่าฉันพูดว่าอยากเรียนตั้งแต่เห็นคลาสบัลเล่ต์ครั้งแรก

การเลือกระหว่างอาชีพพยาบาลกับการเต้นรำ

ครอบครัวของฉันมีส่วนทำให้ฉันคิดว่าตัวเองอาจจะไปทางสายการแพทย์ เช่น พยาบาลหรือนักกายภาพบำบัด ฉันจึงมองหาทางเลือกนั้นหลังจบมัธยมปลาย แต่เมื่อได้ไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยฮอกไกโด ฉันชอบบรรยากาศที่นั่น และระลึกถึงตอนเด็กที่ฉันไปห้องพยาบาลบ่อย ๆ จึงคิดว่าน่าจะเป็นครูพยาบาลแทนการเป็นนักเต้นมากกว่า

อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ฉันได้เข้าร่วมชมรมโยซาโค่ย ถึงแม้จะได้รับคำชมเรื่องการเคลื่อนไหว แต่กลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจ ฉันไม่คุ้นเคยกับการเต้นเป็นกลุ่ม เลยรู้สึกว่ามันขาดอะไรไป อาจเป็นเพราะฉันโหยหาการเต้นที่เป็นตัวของตัวเองมากกว่าการเต้นแบบทีม

การตัดสินใจเข้าสู่เส้นทางการเต้นรำ

ตอนที่ฉันเรียนอยู่ปี 3 ของมหาวิทยาลัย ประมาณอายุ 20 ปี ฉันได้ไปชมการแสดงที่มีนักเต้นชื่อดังอย่าง โมริยามะ มิไร และประทับใจกับการแสดงนั้นมาก หนึ่งในนักออกแบบท่าเต้นที่แสดงในงานนั้นมาจากฮอกไกโด และเขาจัดเวิร์กช็อปที่ซัปโปโร ฉันจึงเข้าร่วมและเริ่มสนใจที่จะจริงจังกับการเต้นรำมากขึ้น มันเป็นการเต้นที่ฉันใฝ่ฝันมาตั้งแต่ยังอยู่ที่คิตามิ ฉันจึงตัดสินใจลุยต่อโดยไม่คิดถึงความกังวลใด ๆ ตอนนั้นเชื่อมั่นว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

ความดื้อรั้นและการต่อต้านกระแส

เมื่อฉันเริ่มเต้นตอนอายุ 20 ปี หลายคนบอกฉันว่า "ถ้าไม่ไปโตเกียวตอนนี้ก็สายไปแล้ว" แต่ฉันกลับรู้สึกต่อต้าน เพราะคิดว่าทำไมเราต้องทำตามคนอื่นในเมื่อสามารถทำได้ด้วยตัวเอง ข้อมูลทุกอย่างหาได้จากมือถือ ไม่จำเป็นต้องไปโตเกียวเพื่อทำตามกระแส ฉันมีความรู้สึกดื้อรั้นที่จะทำในสิ่งที่ต่างออกไปจากคนอื่น แม้ว่าฉันจะรู้ว่าการเต้นในโตเกียวอาจมีแรงบันดาลใจมากกว่า แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะอยู่ในซัปโปโรและทำงานที่นี่

ความรู้สึกของการเป็นครอบครัวในซัปโปโร

ถ้าถามว่าฉันอยากเป็นนักเต้นไปตลอดชีวิตไหม ฉันคิดว่าไม่ใช่แบบนั้น ฉันรักการสอน แต่การสอนต้องการความรู้และการอัปเดตตัวเองอยู่ตลอดเวลา ฉันค่อย ๆ ขยายกลุ่มนักเรียนของตัวเอง และรู้สึกว่าการอยู่ในฮอกไกโดให้พื้นที่ว่างในการสร้างสรรค์และทดลองสิ่งใหม่ ๆ ความรู้สึกของชุมชนในซัปโปโรทำให้ฉันรู้สึกว่าแม้จะไม่รู้จักกันดี แต่ก็สามารถเข้าไปเยี่ยมบ้านหรือสตูดิโอของกันและกันได้อย่างง่ายดาย ฉันชอบความรู้สึกแบบครอบครัวในที่ทำงานของฉัน และอยากสร้างเครือข่ายครอบครัวเล็ก ๆ แบบนี้ให้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันอยากที่จะทำให้สิ่งที่ฉันสามารถทำได้และถ่ายทอดให้กับคนอื่น ๆ เติบโตขึ้นไปในสังคมนี้